Locatie:

NEL | opleiding | ervaringen

Netwerk Emotioneel Lichaamswerk

Ervaringen

Woensdag 02 Januari 2008 - 13:25:01

Ervaring van V, 28j (na eerste jaar van de opleiding)

Er zijn zeer veel mooie intense leerrijke ervaringen.
ELW is voor mij de juiste trigger om al wat leeft in mij, ik ben er van overtuigd dat alle kennis en al de juiste vragen met hun antwoorden in me zitten, maar alléén en in het dagelijkse leven komt het niet zo vlot en veilig tot bij me.

Dit traject nam me mee. Hetgeen het programma en de begeleiders bieden, maar ook de ervaring van de stroom van een groepsdynamiek was voor mij nieuw en eindelijk eens een positieve ervaring.
Ik mocht overal broers, moeders, vaders en oude lieven zien, de kust was veilig om daarin te gaan voelen en exploreren. Bevrijdend tot welke inzichten, oude pijnen die ik met warme harten rondom me mocht gaan bevoelen, doorvoelen en ... loslaten en inzien dat het anders kan.

Mijn competiegeest in de sportwereld werd even aan de deur gezet. Terwijl ik vroeger steeds grenzen trachtte te overschrijden werd ik nu uitgenodigd heel rustig en eerbiedig grenzen op te zoeken. De weg hiernaar en mijn eigen reacties als ik een grens opmerk (voor mij tot dan toe met de connotatie: beperking en negatief) leerden me veel!

Ik wist al een tijd dat ik voor de volledige opleiding wil gaan. Volgens mij is ELW een therapie die nodig is en zijn nut heeft voor IEDEREEN. Je slaat een weg in die jezelf openmaakt en dit op een zachte, veilige, op je eigen tempo bepalende manier.
Zacht en helend, confronterend op je eigen tempo, op weg naar intenserleven. Ik durf zeggen: als dit traject op je pad komt, is het een ware kans.

Woensdag 02 Januari 2008 - 13:25:39

Ervaring van K, 33j (na eerste jaar van de opleiding)

Na een eerste ervaring met -en meteen een intense onderdompeling in- ELW tijdens een zomerweek, leek het me aangewezen om verder op verkenning te gaan.
Opnieuw of misschien wel 'eindelijk eens' stilstaan bij mezelf en terug/anders in beweging te komen, was waar ik aan toe was. Voor mij vormde het een perfecte aansluiting bij de psychotherapie die ik al volgde: een positieve wederzijdse beïnvloeding.

Letterlijk in stapjes, elke maand een weekend -waardoor er tijd was om alles te laten bezinken, te recupereren, dingen uit te proberen, vast te zetten- voelde ik mezelf als het ware groeien. Ik vond het heel intens en écht werken, de confrontatie aangaan, en zeker niet: "eens gezellig op weekend gaan", weliswaar in een zeer veilige omgeving: gestimuleerd om te dragen en indien nodig gedragen worden...

Ik vind vooral het ervaren en gewaarworden van een hoop dingen die ik misschien in theorie al wel weet, heel sterk. "Je bent uniek en je mag er helemaal zijn, met je mogelijkheden en beperkingen" is bijvoorbeeld zo een zin die we allemaal kennen en beamen. Echt aan den lijve ondervinden dat dit zo IS, geeft die zin zoveel meer zin, betekenis, waarde, waarheid,...

Ook het werken in groep, in eerste instantie heel beangstigend, heb ik ervaren als enorm verrijkend: enerzijds als steun, anderzijds als oefenplaats in mijn omgang met anderen in 'mijn dagelijkse leven'. Als ik het leer toelaten, draagt ieder groepslid op zijn manier bij aan het proces: vaak heel deugddoend, soms ongelooflijk confronterend... in ieder geval enorm ver-rijk-end!
Ik heb de volle betekenis ervaren van "WERKEN aan jezelf" en het was -wat mij betreft- meer dan de moeite waard!

Woensdag 02 Januari 2008 - 13:26:13

Ervaring van E (na introductiedag)

Ik wil naar elk van jullie, naar elk van jullie individueel, een woord van dank uiten. Ik vond het gewoon prachtig dat wildvreemde mensen (nu ja niet sic) met elkaar konden omgaan zonder schroom, vrees of belemmering. Het was fantastisch, voor mij toch, om gewaar te worden dat iedereen er mocht zijn, op zijn of haar eigen manier. Meer nog, wij deden nagenoeg allemaal dezelfde oefeningen en desondanks dat, had dat bij eenieder een andere impact. Iedereen had zijn of haar bagage, had een ander energieveld, dat naargelang het gevraagde vrij sterk veranderde, waardoor de vonken, bij het kruisen of botsen van deze velden, zo intensief, leerrijk maar ook af en toe beangstigend was.

Het verbaasde mij hoe langer hoe meer dat er toch nog ontzettend veel dingen (lees emoties?) te ontdekken waren binnen in mij. Het zwaar fysieke (jongens het was daar dertig graden en meer) daarmee gecombineerd, leek het alsof elke geboden weerstand of valstrik die wij onszelf bewust of onbewust voorspiegelen, van ons af te vallen samen met de ontelbare zweetdruppels. Anderzijds verbaasde het mij ook dat de wisselende partners dikwijls sneller en meer zicht kregen op de processen binnen in mij. Ook de kracht die vrijkomt wanneer men onbelemmerd (laat mij de illusie aub) een bepaalde houding kan aannemen (ik denk hierbij aan het tijgerspel). Ik had eigenlijk nooit geloofd dat het verbaal uiten van de diverse chakra's emoties kon losmaken. Kortom (misschien had ik daarmee moeten beginnen) jullie hebben mij beroerd (en daarmee bedoel ik elk van jullie). Mocht het lukken met mijn verlof, dan ga ik zeker op vakantietraining naar Spa en misschien, hopelijk, zie ik jullie daar terug.

Ik zou nog eventjes verder kunnen gaan met de verwoording van de verwondering van die zaterdag, maar het is allereerst al moeilijk om dergelijke beroerselen onder woorden te brengen; en ten tweede mag ik er nog zinnen aan spenderen, ik heb het gevoel dat iedere verwoording maar een benadering is van de teweegbrenging. Ik hoop alhoewel ik er vrij zeker van ben, dat ook bij elk van jullie iets veranderd is, iets gegroeid is, iets losgekomen is. Andermaal dank je wel aan eenieder die bijgedragen heeft tot het welslagen van die zaterdag.

Woensdag 17 September 2008 - 16:53:50

Ervaring van E, na eerste jaar opleiding

Mijn eerste jaar elw
 
Mijn eerste jaar elw is geëindigd. Dus eigenlijk moet de titel na mijn…, maar laat ik toch beginnen met voor mijnen ‘tijd’.
Voor ik begon aan mijn eerste jaar, had ik eigenlijk een vrij geregeld leven. Huisje, tuintje, kids, vrouwtje, huisje weltevree. Inderdaad mijn zorgen waaren van een vrij laag profiel, ik leefde, ik ademde (denk ik toch anders zou ik hier niet meer zijn), en het leven kabbelde verder. Ik had mijn gedurende jaren een lichaam en geest gecreëerd van ongenaakbaarheid. Ik voelde wel dat ik fysieke pijn had als ik bv. de duim ipv de nagel hamerde maar voor de rest onthield ik mij.
 Je pense donc je suis was niet zomaar een loos motto, nee het hoofdje had alles goed geordend, geregeld en gestructureerd om toch smootly door het leven te glijden. Eigenlijk had ik een luxe leventje. Geen angst, verdriet boosheid of andere gevoelens die niet omkaderd konden worden wanneer er toch een klein sprankje dieper raakte dan het gros. 
En toch, men zegt dikwijls dat het bloed gaat waar het niet kruipen kan. Welnu, er was wel iets. Dat iets blijft vaag, is niet te vatten of te begrijpen. Moest ik mijzelf steeds meer opvullen om tot eenzelfde gevoel te komen? Moest ik steeds meer risico’s nemen om dezelfde kick te bekomen? Kon ik echt niet gewoon loom telkens weer voor den tevee hangen en mijn geen vragen stellen? Wat was er toch, wat is er toch dat mij ongedurig en onrustig maakt? Het verkeer? Hoge stemmen? Uitlaatgassen? (speciaal voor de dames) Kijken en toch niet zien? Mijn (eigen) baas?
Ik ging op zoek. Het is wel heel moeilijk op zoek te gaan als je niet weet wat je zoekt, dat je zoekt. Misschien helpt praten wel. Praten over gevoelens, praten over belevenissen, praten over mijn leven, filosoferen.
 Ja, het was misschien wel de voorzet maar de voldoening bleef uit. Mijn gevoel dat ik nooit verlegen gezeten heb om woorden, groeide en de ongenaakbaarheid praatte naar de mond. Dat was het dan toch niet, of toch niet helemaal. Mijn woorden waren rapper dan mijn gedachten en gevoelens, had ik de indruk. Ik voelde wat ik zei en niet andersom. Er moest toch nog een andere ingang bestaan.
Zo ben ik terechtgekomen bij elw om te leren praten via mijn lichaam, met mijn lichaam en door mijn lichaam, een dialoog aan te gaan, te luisteren naar de eenakter. Dat klinkt ontzettend mooi en als je dan nog denkt zoals ik, de ongenaakbare, lijkt het bijna een sprookje. Nu, deze prins is al lang van zijn paard gestegen en gaat te voet verder doch met de teugels stevig in handen.
Het heeft echter wel een tijdje geduurd vooraleer ik inzag dat een ezel geen paard kon berijden. Ja, ik was een ezel te geloven dat ik dat allemaal niet in mij had : ik had geen angst, ik kon n iet schreien, en zeker en vooral ik had totaal geen agressie in mijn lichaam, de sereniteit in persoon.
Nu weet ik toch al iets beter. Het benenblok leerde mij dat blijven staan soms moeilijker is dan gedacht en niet altijd nodig; het bekkenblok deed mij terugdeinzen van een ongelooflijke kracht die ik blijvend wil in goede banen lijden; de buikzone heeft mij geleerd te voelen, bang te zijn, overbeschermd want het zou wel eens teveel kunnen worden; het hartblok was er eentje waarvan mijn bloed begon te stromen (sorry correctie waarvan ik de stroming voelde) met ups en downs met loslaten en vasthouden, met uiten en wenen met tuiten.
Ik ben geboeleverseerd, binnnenste buiten gekeerd, ondersteboven gehaald en wat heel goed weggestoken was, bleeft niet verborgen. Ik ben doodgegaan, herboren om opniew te stereven. Ik ben leeg geweest, vol en hol.
Enkel na het eerste blok en na het eerste jaar was het , is het moeilijk om verder te gaan. De verlokking om terug ook voor mijzelf te verdwijnen is groot daar het mijn houvast lijkt te zijn maar bij nader inzien blijft het een patroon. Ik ben nu eigenlijk niet veranderd, mijn omgeving ook niet. Of toch wel, alles is veel bewuster, intenser gevoeliger, verfijnder. Ik adem nog steeds en nu ben ik mij daar heel bewust van. De gedachte alleen is al zaligmakend, het gevoel daarbij levendgevend. 
Nee, zover diende het bij mij niet te komen dat mijn vrij geregeld leven erbij ingeschoten is. Het heeft wel een totaal andere dimensie gekregen en mijn gevoelens vertellen mij dat dit niet alleen voor mijzelf zo is doch mijn omgeving lijkt zich ook beter te profileren.
Nu ondervind ik heel goed wat het jaar mij gebracht heeft. Steeds op zoek, buiten mijzelf naar antwoorden en oplossingen terwijl ik mezelf vergat, vergaf en begroef.
Ik ben er nog niet om naar buiten te laten komen wat er in mij zit. En is elw niet de juiste tactiek om te scoren, dan is het misschien wel een kans die ik niet onbenut wil laten liggen te liggen en liggen. Het was zwaar, het is waar en ik werd en word het heel goed gewaar, bewust.

Woensdag 17 September 2008 - 16:56:25

Ervaring van I, na eerste jaar opleiding

Reeds lange tijd heb ik een sluimerend verlangen om een ooit een therapeutenopleiding te volgen en een nieuwe wending te geven aan mijn beroepsleven. Ik keek soms in psychologische tijdschriften naar het aanbod, of nam al eens een folder mee die ik interessant vond. Maar niets van wat ik tegenkwam sprak mij helemaal aan. Ik miste een duidelijk mensbeeld, of twijfelde aan het effect van de methodiek, of de opleiding bevatte teveel theorie en gepraat, of de cursus zweefde teveel rond mistige spiritualiteit.
 
In het verleden had ik zelf reeds twee keer een basisreeks emotioneel lichaamswerk gevolgd, en ook van Reiki geproefd bij Emovere. Deze ervaringen waren rijke ervaringen die sterke indrukken nalieten. Ze brachten mij dichter bij mezelf en lieten mij sterker in het leven staan. Door het moeder zijn van jonge kinderen en het alleen gaan wonen, was er van cursussen emotioneel lichaamswerk of afgeleiden niet veel meer terecht gekomen, maar af en toe ging ik toch op de website van Emovere naar het aanbod kijken. En zo ontdekte ik de driejarige opleiding ‘trainer emotioneel lichaamswerk’.
 
Ik werd helemaal warm bij het lezen van de visie en de inhoud van deze opleiding. Dit voelde helemaal juist. Het lichaam als invalshoek. Ademen, beweging, en geluid als kern van de methodiek. Ruimte voor de processen van mensen. Aandacht voor groepsdynamica. Respect voor de draagkracht van mensen.
Ook de opbouw van de cursus leek mij goed in elkaar te zitten. In het eerste jaar zelf ervaren wat emotioneel lichaamswerk met je doet en inzicht krijgen en verdiepen van je eigen groeiproces. Het tweede jaar het leren van de methodiek en experimenteren met het zelf begeleiden, en het derde jaar als aanloop naar de uitbouw van een eigen praktijk.
 
Ik nam deel aan de introductiedag en wist toen helemaal dat ik dit wou volgen, ook al was dit een stevige hap uit mijn budget.
 
Ik ben nog steeds blij met deze beslissing.
Ik ben op één jaar tijd zelfzekerder, ondernemender en besluitvaardiger geworden. Ik voel mij meer vrouw en beter moeder. Ik voel mijn voeten, mijn bekken, mijn buik, mijn hart veel bewuster. Mijn contacten met anderen zijn voller en echter en natuurlijker. Kortom, ik voel mij meer mens in één geheel en gelukkiger. Ik weet nu ook hoe ik zelf neerslachtigheid kan ombuigen naar energie of om het energetisch te stellen ‘zware energie afgeven’ en ‘lichte energie weer opladen’.  
 
Mijn tweede jaar is net begonnen en hoe dit zal zijn, vertel ik u later. Ik kijk er alleszins naar uit om dit zelf ook door te geven aan anderen om groeiprocessen van mensen te ondersteunen. In de stage kan ik dit al een klein beetje doen.

naar bovenliggende pagina:
Beroepsopleiding ELW

Emotioneel lichaamswerk beschouwt lichaam en geest als een onlosmakelijke eenheid waarbij beide delen elkaar wederzijds beïnvloeden. Het is een ervaringsgerichte methode die het lichaam als uitgangspunt neemt om mensen in hun emotionele, fysieke, mentale en spirituele ontwikkeling te ondersteunen en/of om een dieper liggende problematiek te helpen verwerken.